John 1943 - 2011

Tja, wie had dat gedacht een paar jaar geleden. De meeste vrienden die ik ken met prostaatklachten zijn daar gewoon aan geholpen, maar ja kennelijk kan je daar toch nog complicaties bij oplopen die het erg moeilijk maken . . .

Vrijdagavond 9 december 1960. Wij speelden met de Wild Men Jazzband op een personeelsavond bij Werkspoor, het was ons eerste optreden voor de royale gage van ƒ4,- de man.

Plotseling kwam van achter de gordijnen een goochelaar tevoorschijn in een glimmend zwart pak met een tafeltje spullen.

Welke truc's hij uithaalde weet ik niet meer, maar we hebben die avond samen wel gelachen.

Hij vertelde later nog wel eens dat hij van een impressario eens een kaartje kreeg om op te treden, nog later bleek dat die Joop v.d Ende erg beroemd geworden was. Had hij misschien een kans gemist?

Maar goed, tien maanden later liepen wij nagenoeg gelijktijdig de stoep op van de HTS Bouwkunde aan de Vondellaan op: "Hé, hebben wij elkaar al niet eens eerder gezien?" Ja, dus.

Het werden vier vrolijke jaren, hard werken en toch veel gelachen, vooral tijdens de timmerlessen, waar hij eens op een zelfgemaakt autopedje door het timmerlokaal reed en de Duitse les op zaterdagochtend, waar de knopen van zijn jasje altijd verkeerd zaten. Tijdens het schermen met tekeningenkokers heeft hij nog eens een arm gebroken van de tegenstander, dat wel. Verder zijn er geen ongelukken gebeurd.

En in een vrij uur gingen we nog wel eens de stad in om bij zijn grote zus in de winkel te kijken. Later gingen we liever biljarten.

Toen de vier jaar om waren gingen de meesten van ons in dienst, enkele boffers hoefden niet en John zag kans te ontsnappen door bij een aannemer op Curaçao te gaan werken. Wat daar allemaal gebeurd is weet ik niet, maar hij kwam in ieder geval met Ingrid terug.

Precies 40 jaar na die eerste ontmoeting had ik hem nog een keer tuk: we zouden die dag een bouwtechnische inspectie uit gaan voeren, die ging niet door. We hebben toen maar een klein feestje gebouwd.

Ons 50 jarig jubileum schoot er afgelopen december al bij in en nu komt het er helemaal niet meer van.

Met deze woorden wil ik ook het medeleven van de klasgenoten van toen overbrengen.

In Memoriam John Geerlings 1943 - 2011

John 1943 - 2011